Εορτολόγιο 11 Νοεμβρίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 11 Νοεμβρίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Βικεντία, Βικέντιος
• Βίκτωρ, Βικτωρία
• Δράκος
• Μηνάς

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Μεγαλομάρτυρας Μηνάς ο Αιγύπτιος, Μεγαλομάρτυς Βίκτωρ και Ιερομάρτυρας Βικέντιος ο διάκονος

Μεγαλομάρτυρας Μηνάς ο Αιγύπτιος

Από τους δημοφιλέστερους στρατιωτικούς αγίους της Χριστιανοσύνης, γεννήθηκε στα μέσα του 3ου αι. στην Αίγυπτο και μαρτύρησε γύρω στο 304 στο Κοτύαιο της Φρυγίας, τη σημερινή Κιουτάχεια της Τουρκίας, κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού. Γεννήθηκε από γονείς ειδωλολάτρες, αλλά σε νεαρή ηλικία γνώρισε και ασπάστηκε με θέρμη τον Χριστιανισμό. Επέλεξε τη στρατιωτική καριέρα και υπηρέτησε ως διακεκριμένος στρατιώτης στο ιππικό τάγμα των Ρουτιλιανών, υπό τις διαταγές του Αργυρίσκου, αλλά όταν εκδόθηκαν τα αυτοκρατορικά διατάγματα για τον διωγμό των χριστιανών, ο Μηνάς αρνήθηκε να γίνει όργανο βασανισμού των ομοπίστων του, πέταξε τη στρατιωτική του στολή και κατέφυγε στα γύρω βουνά, όπου έζησε για χρόνια ως ασκητής με αυστηρή νηστεία και προσευχή.

Σε ηλικία περίπου 50 ετών, οδηγούμενος από θεϊκό ζήλο, μετέβη στην πόλη του Κοτυαίου κατά τη διάρκεια μεγάλης ειδωλολατρικής εορτής, στάθηκε στη μέση του σταδίου, κατήγγειλε την πλάνη των ειδώλων και ομολόγησε με θάρρος ότι είναι χριστιανός. Συνελήφθη αμέσως από τον διοικητή Πύρρο και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Τον έδειραν με βούνευρα, έγδαραν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια, έτριψαν τις πληγές του με τρίχινα υφάσματα και τον έσυραν πάνω σε αγκάθια, αλλά ο μάρτυς υπέμεινε τα πάντα με θαυμαστή καρτερία. Βλέποντας ο διοικητής ότι δεν μπορεί να μετακινήσει το φρόνημά του, διέταξε τον αποκεφαλισμό του, το δε σώμα του ρίχτηκε στη φωτιά, αλλά πιστοί χριστιανοί κατάφεραν να διασώσουν τα λείψανά του και να τα μεταφέρουν στην Αίγυπτο. Καθώς θεωρείται εξαιρετικά θαυματουργός, έχει αναδειχθεί πολιούχος του Ηρακλείου Κρήτης, της Καστοριάς, της Σαλαμίνας και της Ελευθερούπολης Καβάλας, αλλά τιμάται σε κάποια μέρη και ως προστάτης των κτηνοτρόφων, των γεωργών και των ξενιτεμένων.

Το θαύμα του Αγίου στο Ελ Αλαμέιν το 1942 θεωρείται από τους πιστούς καθοριστική παρέμβασή του στην ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς η ιστορική αυτή σύγκρουση στην Αίγυπτο, δυτικά της Αλεξάνδρειας, έκρινε την πορεία του μετώπου στη Βόρεια Αφρική. Η ονομασία «Ελ Αλαμέιν» στα αραβικά σημαίνει «ο τόπος του Αγίου Μηνά», διότι στην περιοχή εκείνη βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η Μηνάπολη, το σπουδαιότερο προσκυνηματικό κέντρο του Αγίου, όπου φυλάσσονταν λείψανά του και υπήρχε μεγάλος ναός με αγιογραφίες. Το φθινόπωρο του 1942, οι γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις του Αξονα, υπό την ηγεσία του θρυλικού στρατάρχη Ερβιν Ρόμελ, είχαν προελάσει απειλητικά. Αν οι Σύμμαχοι έχαναν τη μάχη, οι Γερμανοί θα καταλάμβαναν την Αλεξάνδρεια και τη διώρυγα του Σουέζ, στο δε πλευρό των συμμάχων πολεμούσε και η 1η Ελληνική Ταξιαρχία. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση και μαρτυρίες στρατιωτών, κατά την πρώτη νύχτα της μεγάλης σύγκρουσης, πολλοί στρατιώτες είδαν τον Αγιο να βγαίνει ως έφιππος στρατιώτης μέσα από τα ερείπια του αρχαίου ναού του, με τη μορφή του να είναι ακριβώς ίδια με εκείνη που απεικονιζόταν στις παλιές μισοκατεστραμμένες τοιχογραφίες του ναού, και να εισβάλει στο γερμανικό στρατόπεδο. Η απρόσμενη αυτή οπτασία προκάλεσε ανεξήγητο τρόμο και πανικό στις δυνάμεις του Αξονα, καταρρακώνοντας πλήρως το ηθικό τους. Η μάχη έληξε με ολοκληρωτική νίκη των Συμμάχων, αποτελώντας το σημείο καμπής για την τελική ήττα του Χίτλερ, είναι δε χαρακτηριστική η φράση του Ουίνστον Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του: «Πριν από το Αλαμέιν δεν είχαμε ποτέ μια νίκη, μετά το Αλαμέιν δεν είχαμε ποτέ μια ήττα». Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θαυματουργική προστασία του Αγίου, οι Σύμμαχοι παραχώρησαν την περιοχή στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το μοναστήρι και ο ναός του ανοικοδομήθηκαν πλήρως και στον χώρο στήθηκε αναμνηστική πλάκα που τιμά τους πεσόντες στρατιώτες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και πολλοί Ελληνες.

Το θαύμα του Αγίου στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1826 αποτελεί ένα από τα συγκλονιστικά γεγονότα της νεότερης κρητικής ιστορίας, που τον καθιέρωσε ως τον μεγάλο πολιούχο και προστάτη της πόλης, σώζοντας τον χριστιανικό πληθυσμό από βέβαιη γενοκτονία. Μετά την Επανάσταση του 1821, η Κρήτη βρισκόταν συνεχώς σε αναβρασμό και οι Τούρκοι είχαν εξαπολύσει άγριες σφαγές κατά των χριστιανών, με τους γενίτσαρους του Ηρακλείου να σχεδιάζουν γενική σφαγή, επιλέγοντας ως πιο κατάλληλη στιγμή την ημέρα του Πάσχα, στις 18 Απριλίου 1826, όταν όλοι οι πιστοί θα βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στον ναό.

Για να αποσπάσουν την προσοχή της τουρκικής διοίκησης, οι συνωμότες έβαλαν φωτιές σε διάφορα απομακρυσμένα σημεία του Ηρακλείου και, όταν άρχισε η ανάγνωση του Ευαγγελίου στον Μητροπολιτικό Ναό, τον μικρό ναό του αγ. Μηνά, ένοπλοι Τούρκοι κύκλωσαν την εκκλησία έτοιμοι να εισβάλουν και να σφάξουν το εκκλησίασμα. Αλλά τη στιγμή που η σφαγή ήταν έτοιμη να ξεκινήσει, συνέβη το εξής αναπάντεχο. Εμφανίστηκε ένας ασπροφορεμένος έφιππος αξιωματικός που κρατούσε γυμνό σπαθί που άρχισε να τρέχει γύρω από τον ναό και να καταδιώκει και να διασκορπίζει τους Τούρκους, οι οποίοι πανικοβλήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή, διότι νόμιζαν ότι ο έφιππος ήταν ο Αγιάν αγάς, ο αρχηγός της τουρκικής αστυνομίας, ο οποίος στάλθηκε από τον διοικητή της πόλης για να επιβάλει την τάξη και να ακυρώσει τη σφαγή. Οταν οι γενίτσαροι διαμαρτυρήθηκαν αργότερα στον διοικητή για την παρέμβασή του, αποκαλύφθηκε ότι ο συγκεκριμένος αξιωματικός δεν είχε απομακρυνθεί καθόλου από το σπίτι του εκείνη τη νύχτα. Οι χριστιανοί κατάλαβαν τότε, ότι ο έφιππος καβαλάρης ήταν ο ίδιος ο Αγιος Μηνάς, που πήρε τη μορφή του Τούρκου αξιωματούχου για να αποτρέψει το μακελειό. Σε ανάμνηση αυτού του θαύματος, οι Τούρκοι του Ηρακλείου άρχισαν να σέβονται τον Αγιο και προσέφεραν ακόμη και δώρα στον ναό του, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1862, ξεκίνησε η ανοικοδόμηση του νέου, επιβλητικού ομώνυμου Μητροπολιτικού Ναού. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του 1941 από τους Γερμανούς, μια βόμβα έπεσε στον περίβολο του ναού αλλά δεν εξερράγη ποτέ, γεγονός που οι Ηρακλειώτες απέδωσαν επίσης σε ένα ακόμη θαύμα του προστάτη τους.

Μεγαλομάρτυς Βίκτωρ

Ρωμαίος στρατιώτης και ένας από τους ένδοξους μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών αιώνων, μαρτύρησε γύρω στο 160 στην Ιταλία, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου. Υπηρετούσε ως επαγγελματίας στρατιώτης και, παρά το γεγονός ότι ζούσε στο αυστηρό στρατιωτικό περιβάλλον, ήταν κρυφός και θερμός χριστιανός που δεν περιοριζόταν στα στρατιωτικά του καθήκοντα, αλλά όπου μετετίθετο με το τάγμα του, κυρίως στην Ιταλία, έβρισκε την ευκαιρία να κηρύττει κρυφά τον Λόγο του Θεού και να στηρίζει τους τοπικούς χριστιανικούς πληθυσμούς. Οταν ο Σεβαστιανός εξαπέλυσε διωγμό, ο Βίκτωρ αρνήθηκε να υπακούσει στις διαταγές και να προσφέρει θυσία στα είδωλα, ομολογώντας με θάρρος την πίστη του. Ως πρώτη τιμωρία για την ανυπακοή του, οι βασανιστές έσπασαν και εξάρθρωσαν τα δάκτυλα των χεριών του, στη συνέχεια, σύμφωνα με το συναξάρι του, τον έριξαν μέσα σε μεγάλο φλεγόμενο καμίνι, τον ανάγκασαν να πιει θανατηφόρα δηλητήρια, χωρίς ωστόσο να πεθάνει, του απέσπασαν τα νεύρα, τον τύφλωσαν και τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του, μια νεαρή χριστιανή γυναίκα που παρακολουθούσε το πλήθος, η Στεφανίδα, συγκλονίστηκε από την καρτερία του και φώναξε με θάρρος ότι είναι κι εκείνη χριστιανή, με αποτέλεσμα να τη συλλάβουν αμέσως και να τη θανατώσουν δένοντάς τη σε δύο λυγισμένα φοινικόδεντρα, τα οποία όταν αφέθηκαν την κομμάτιασαν. Αμέσως μετά, ο διοικητής διέταξε τον αποκεφαλισμό του Βίκτωρος.

Ιερομάρτυρας Βικέντιος ο διάκονος

Λαοφιλής και ένδοξος μάρτυς της πρώτης Εκκλησίας στην Ιβηρική Χερσόνησο, γεννήθηκε στα τέλη του 3ου αι. στην Ουέσκα της Ισπανίας και μαρτύρησε στη Βαλένθια γύρω στο 304, κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού. Ανατράφηκε στη Σαραγόσα από τον ευσεβή και λόγιο επίσκοπο της πόλης άγ. Βαλέριο ο οποίος, λόγω της βαθιάς θεολογικής του κατάρτισης και ευγλωττίας, τον χειροτόνησε διάκονο και, καθώς εκείνος αντιμετώπιζε προβλήματα με την ομιλία, ανέθεσε στον νεαρό Βικέντιο το καθήκον να κηρύττει τον λόγο του Θεού σε όλη την επαρχία.

Οταν ο σκληρός Ρωμαίος κυβερνήτης Δακιανός έφτασε στην Ισπανία για να εφαρμόσει τα αυτοκρατορικά διατάγματα κατά των χριστιανών, ο Βαλέριος και ο Βικέντιος συνελήφθησαν αμέσως και μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμιοι στη Βαλένθια. Εκεί, ο Δακιανός προσπάθησε να τους δελεάσει με υποσχέσεις, αλλά βλέποντας ο Βικέντιος τον επίσκοπό του να διστάζει να μιλήσει λόγω της πάθησής του, πήρε τον λόγο με θάρρος, διακήρυξε με στεντόρεια φωνή την πίστη τους στον αληθινό Θεό και αρνήθηκε να προσφέρει θυσίες στα είδωλα. Ο κυβερνήτης τότε, εξοργισμένος από την παρρησία του νεαρού διακόνου, εξόρισε τον Βαλέριο και ξέσπασε όλη του τη μανία πάνω στον Βικέντιο. Τον ξάπλωσαν σε ειδικό ξύλινο μηχάνημα και του εξάρθρωσαν όλα τα μέλη του σώματος, ενώ παράλληλα έσκιζαν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια, στη συνέχεια, τον τοποθέτησαν πάνω σε πυρακτωμένη σιδερένια σχάρα, ενώ έριχναν αλάτι στις πληγές του, και τον έκλεισαν σε σκοτεινό κελί, το πάτωμα του οποίου ήταν γεμάτο με αιχμηρά θραύσματα από σπασμένα αγγεία και γυαλιά. Μετά απ’ όλα αυτά, ο Βικέντιος δεν άντεξε άλλο τα βασανιστήρια και παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Θεό, ο δε Δακιανός διέταξε να πετάξουν το σώμα του στο ύπαιθρο για να το φάνε τα ζώα, αλλά λέγεται ότι ένα μεγάλο κοράκι στάθηκε δίπλα του και το προστάτευσε, το περισυνέλεξαν πιστοί και το έθαψαν με τιμές.

Η ιστορία της μεταφοράς των λειψάνων του Βικεντίου στη Λισαβόνα το 1173 αποτελεί ένα από τα διάσημα θρησκευτικά γεγονότα της Πορτογαλίας, καθώς συνδέεται άμεσα με τη γέννηση του πορτογαλικού έθνους και τη διαμόρφωση των επίσημων συμβόλων της πρωτεύουσάς του. Κατά τον 8ο αι., με την εισβολή των Μαυριτανών στην Ιβηρική Χερσόνησο, οι χριστιανοί μετέφεραν κρυφά το λείψανό του για να το προστατεύσουν στο νοτιότερο άκρο της Πορτογαλίας, στο Αλγκάρβε, σε ακρωτήρι που από τότε ονομάζεται Ακρωτήριο του Αγίου Βικεντίου (Cabo de São Vicente). Εκεί χτίστηκε μικρός ναός, τον οποίο, σύμφωνα με τις παραδόσεις, φύλαγαν συνεχώς κοράκια. Το 1147, ο πρώτος βασιλιάς της Πορτογαλίας, ο Αλφόνσος Α΄ (Afonso Henriques), πολιόρκησε τη Λισαβόνα για να την απελευθερώσει από τους Μαυριτανούς κάνοντας τάμα ότι, αν κατάφερνε να καταλάβει την πόλη, θα έβρισκε τα χαμένα λείψανα του Αγίου Βικεντίου και θα τα έφερνε στην πρωτεύουσά του.

Αφού νίκησε, έστειλε απεσταλμένους στο Αλγκάρβε για να εντοπίσουν τον τάφο, κάτι που επετεύχθη χρόνια μετά, και το 1173 το ιερό λείψανο τοποθετήθηκε σε πλοίο με προορισμό τη Λισαβόνα. Κατά τη διάρκεια, όμως, του θαλάσσιου ταξιδιού, συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός. Δύο μεγάλα κοράκια εμφανίστηκαν και συνόδευσαν το πλοίο σε όλη τη διαδρομή, καθισμένα στην πρύμνη και την πλώρη, με τους πιστούς να τα θεωρήσουν φύλακες του Αγίου που δεν τον εγκατέλειψαν ποτέ. Το πλοίο κατέπλευσε στη Λισαβόνα στις 15 Σεπτεμβρίου 1173 και την επομένη τα λείψανα μεταφέρθηκαν με μεγάλες τιμές στον Καθεδρικό Ναό της Λισαβόνας, όπου φυλάσσονται μέχρι και σήμερα, ο δε Βικέντιος ανακηρύχθηκε επίσημα πολιούχος και προστάτης της Λισαβόνας. Το γεγονός της μεταφοράς αποτυπώθηκε τόσο βαθιά στην κουλτούρα της πόλης, που το πλοίο και τα δύο κοράκια έγιναν το επίσημο σύμβολο της Λισαβόνας. Αν την επισκεφθεί κανείς σήμερα, θα το δει παντού, στη σημαία της πόλης, στα παραδοσιακά πέτρινα πεζοδρόμια (calçada portuguesa), στους φανοστάτες των δρόμων και στα δημόσια κτίρια.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μάρτυρος Δράκωνα, οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, οσίου Μαξίμου εν Μόσχα του διά Χριστόν σαλού, οσίου Στεφάνου Ουρόσιτσα ηγεμόνος Σερβίας, Στεφάνου Ούρεση Γ΄ βασιλέως Σερβίας, οσίων Εφραίμ, Ευθυμίου, Νέστορος εν Ντέτσανι και Μαρτίνου του ελεήμονος επισκόπου Τουρώνης.

Πηγή: kathimerini.gr