ΚΟΣΜΟΣ. Η Ιαπωνία ζήτησε συγγνώμη, ο κόσμος ολόκληρος δυσφόρησε, αλλά κάποιοι δεν άκουσαν, δεν είδαν…

Μια μέρα σαν σήμερα, στις 13 Ιανουαρίου του 1992, επίσημα κυβερνητικά έγγραφα, που βγαίνουν από το σκοτάδι της λήθης, αποκαλύπτουν ότι ο Ιαπωνικός Στρατός υποχρέωνε με τη βία γυναίκες να εκπορνεύονται για να ικανοποιούνται οι στρατιώτες και αξιωματικοί του! Το θέμα δεν μπορούσε να αποσιωπηθεί περισσότερο· 50 χρόνια συγκάλυψης ήταν πολλά. Έτσι η Ιαπωνική Κυβέρνηση υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη!

Αν και οίκοι ανοχής λειτουργούσαν για τον Ιαπωνικό Στρατό από το 1932, το μέτρο επεκτάθηκαν ευρέως έπειτα από ένα από τα πιο διαβόητα περιστατικά στην προσπάθεια της Ιαπωνίας να καταλάβει την Κίνα και την ευρύτερη περιοχή της Ασίας, το περιστατικό έχει καταγραφεί στην Ιστορία ως ο Βιασμός της Nanking. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1937, τα ιαπωνικά στρατεύματα επιδόθηκαν σε μια ανελέητη σφαγή που κράτησε έξι εβδομάδες και που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της κινεζικής πόλης Νανκίνγκ. Σφαγιάστηκαν 300.000 άνθρωποι ενώ βιάστηκαν περίπου 80.000 Κινέζες!

Οι μαζικοί βιασμοί θορύβησαν τον κοινή γνώμη και ο αυτοκράτορας Χιροχίτο ανησύχησε για τον αντίκτυπό που θα είχαν στο προφίλ της Ιαπωνίας. Όπως καταγράφει ο νομικός - ιστορικός Κάρμεν Αγκιμπέι, ο Αυτοκράτορας διέταξε τους αξιωματικούς του να επεκτείνουν τους λεγόμενους «σταθμούς παρηγοριάς» ή πιο σωστά τους στρατιωτικούς οίκους ανοχής, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει περαιτέρω φρικαλεότητες, να μειώσει τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα και να εξασφαλίσει μια σταθερή και απομονωμένη ομάδα ιερόδουλων, που θα ικανοποιούσε τις σεξουαλικές ορέξεις των ιαπώνων στρατιωτών.

Απαξίωση για την Κορέα

Η συντριπτική πλειοψηφία των «γυναικών παρηγοριάς», όπως τις αποκαλούσαν, ήταν Κορεάτισσες. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 200.000 έως 400.000 γυναίκες που χρησιμοποιούσαν οι Ιαπωνέζοι σε «σταθμούς ανακούφισης», τους οίκους ανοχής με πιο ξεκάθαρες λέξεις. Οι λεπτομέρειες της σκληρής μεταχείρισής εκείνων των άτυχων γυναικών, που αποκαλύφθηκαν χρόνια μετά, προκαλούν απέχθεια και μίσος για την Ιαπωνία. Τα αρχεία για τη σκλαβιά των γυναικών είναι ελάχιστα. Υπάρχουν επίσης ελάχιστες που ζουν ακόμη και επίσης εκτιμάται ότι το 90% των «γυναικών παρηγοριάς» δεν έζησε να δει το τέλος του πολέμου!

Η «στρατολόγηση» των γυναικών για τους οίκους ανοχής προϋπέθετε βία, απαγωγές και εξαναγκασμό. Αυτές οι γυναίκες προέρχονταν από όλη τη νοτιοανατολική Ασία, αλλά οι περισσότερες ήταν Κορεάτισσες ή Κινέζες. Ειδικά οι Κορεάτισσες επιλέχθηκαν λόγω της περιφρόνησης των Ιαπώνων για τους Κορεάτες και τον πολιτισμό τους. Η ίδια η Κορέα βρισκόταν υπό ιαπωνική κυριαρχία περίπου από το 1910. Οι Ιάπωνες θεωρούσαν τους Κορεάτες ως κατώτερη φυλή ανθρώπων και τους αντιμετώπιζαν αναλόγως. Πολλοί έχουν αποκαλέσει την ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα ως πολιτιστική γενοκτονία.

Οι Αμερικανοί πήραν τη σκυτάλη...

Και το χειρότερο; Το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν έκλεισε και τους στρατιωτικούς οίκους ανοχής στην Ιαπωνία. Το 2007, δημοσιογράφοι του Associated Press ανακάλυψαν ότι οι αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών επέτρεψαν να λειτουργήσουν «σταθμοί παρηγοριάς» πολλούς μήνες μετά το τέλος του πολέμου και ότι δεκάδες χιλιάδες γυναίκες που βρίσκονταν στους οίκους ανοχής υποχρεώθηκαν να κάνουν σεξ και με Αμερικανούς στρατιώτες έως ότου ο στρατηγός Ντάγκλας Μακ Άρθουρ έκλεισε την υπόθεση γύρω στο 1946.

Η ζωή των γυναικών εκείνων δεν άλλαξε μετά τη λήξη του πολέμου· πολλές εγκαταλείφθηκαν σε όποιον οίκο ανοχής έτυχε να βρεθούν με το τέλος του πολέμου· πολλές από τις οικογένειες αυτών των γυναικών ντρέπονταν τόσο πολύ για τις κόρες τους που τις εγκατέλειψαν επίσης!

Εκεί κάπου στη δεκαετία του ‘80, κάποιες γυναίκες άρχισαν να μοιράζονται τις ιστορίες τους. Το 1987, αφού η Νότια Κορέα έγινε φιλελεύθερη δημοκρατία, οι γυναίκες που είχαν επιζήσει από τα κολαστήρια άρχισαν να περιγράφουν δημόσια τις κακουχίες τους. Το 1991 η Kim-Hak Soon ήταν η πρώτη «γυναίκα παρηγοριάς» που μίλησε δημόσια για την εμπειρία της.

Ιστορικό πλαίσιο των «γυναικών παρηγοριάς»

Ανάμεσα σε αυτές τις τραγωδίες, το θέμα των «γυναικών παρηγοριάς» (Comfort Women) αποτελεί μια οδυνηρή υπενθύμιση για τα δεινά που υπέστησαν αμέτρητες γυναίκες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτές οι γυναίκες εξαναγκάστηκαν, εξαπατήθηκαν και αναγκάστηκαν να παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες στο ιαπωνικό στρατιωτικό προσωπικό, προκαλώντας οργή και αιτήματα για δικαιοσύνη που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Σε αυτό το άρθρο, θα εμβαθύνουμε στην ιστορία, τις εμπειρίες και τη συνεχιζόμενη επιδίωξη δικαιοσύνης για τις γυναίκες παρηγοριάς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιαπωνικός Αυτοκρατορικός Στρατός δημιούργησε ένα σύστημα στρατιωτικών οίκων ανοχής στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, κυρίως στις χώρες που κατείχε. Ο όρος «γυναίκες παρηγοριάς» είναι ένας ευφημισμός που χρησιμοποιείται για να περιγράψει γυναίκες που στρατολογήθηκαν βίαια, συχνά μέσω εξαπάτησης και εξαναγκασμού, για να εργαστούν σε αυτούς τους οίκους ανοχής. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των γυναικών παρηγοριάς ποικίλλουν, αλλά πιστεύεται ότι δεκάδες χιλιάδες γυναίκες από χώρες όπως η Κορέα, η Κίνα, οι Φιλιππίνες και άλλα ασιατικά έθνη υπέστησαν θύματα.

Η εμπειρία του να είσαι «γυναίκα παρηγοριάς»

Οι εμπειρίες των γυναίκες παρηγοριάς χαρακτηρίζονταν από ανείπωτη φρίκη, στέρηση και ταπείνωση. Πολλές από αυτές τις γυναίκες ήταν νέες, συχνά στα τέλη της εφηβείας τους, και προέρχονταν από φτωχά περιβάλλοντα. Τους υποσχέθηκαν δουλειές ή εκπαίδευση, μόνο και μόνο για να βρεθούν παγιδευμένες σε έναν κόσμο σεξουαλικής σκλαβιάς.

Μόλις μπήκαν στους στρατιωτικούς οίκους ανοχής, οι γυναίκες υπέστησαν σωματική και συναισθηματική κακοποίηση, συμπεριλαμβανομένων βιασμών, ξυλοδαρμών και αναγκαστικών αμβλώσεων. Οι συνθήκες ήταν άθλιες και οι γυναίκες υποβλήθηκαν σε αυστηρούς κανονισμούς, απαγορεύσεις κυκλοφορίας και συνεχή επιτήρηση. Από αυτές τις γυναίκες αφαιρέθηκε η αξιοπρέπεια, η ελευθερία και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Αγώνας για Δικαιοσύνη

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα βάσανα των γυναικών παρέμεναν τυλιγμένα στη σιωπή και την άρνηση. Μόλις τη δεκαετία του 1990 οι επιζώντες και οι ακτιβιστές άρχισαν να μιλούν ανοιχτά και να απαιτούν δικαιοσύνη. Οι μαρτυρίες των επιζώντων, σε συνδυασμό με ιστορικά αρχεία, λειτούργησαν ως ισχυρές αποδείξεις της ύπαρξης του συστήματος και των αποτρόπαιων εγκλημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον αυτών των γυναικών.

Η διεθνής κοινότητα άρχισε να προσέχει και το 1993, η ιαπωνική κυβέρνηση εξέδωσε μια επίσημη συγγνώμη γνωστή ως «Δήλωση Kono». Ωστόσο, πολλοί επιζώντες και συνήγοροι βρήκαν αυτή τη συγγνώμη ανεπαρκή, καθώς δεν δεχόταν την πλήρη νομική ευθύνη για τις φρικαλεότητες ούτε παρείχε αποζημίωση στα θύματα.

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις