Ήταν Σάββατο, 23 Ιουλίου του 2016. Το μεσημεριανό χτύπημα του τηλεφώνου διέκοψε τη ραστώνη της ημέρας, φέρνοντας μια φωνή γεμάτη ορμή και ζωντάνια:

«Είμαι στο χωριό σου, στην απίθανη πλατεία σας! Βγαίνε έξω...»

Ήταν ο Νίκος. Ο Νίκος Καλογερόπουλος, ο δικός μας «Καλόγερος».

Καθίσαμε κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, ήπιαμε τον καφέ μας και έπειτα ξεκινήσαμε για μια ξενάγηση στις Κροκεές. Θυμάμαι ακόμα το βλέμμα του καθώς περιεργαζόταν το χωριό· εντυπωσιάστηκε από την καθαρή ρυμοτομία, αλλά στάθηκε με βουβό θαυμασμό μπροστά στα παλιά αρχοντικά σπίτια, που κουβαλούσαν πάνω τους την ιστορία και την αρχιτεκτονική του τόπου μας.

Η μεγάλη στάση έγινε στο Πνευματικό Κέντρο, εκεί όπου δεσπόζει η προτομή του Νικηφόρου Βρεττάκου. Ο Νίκος πλησίασε, σιώπησε, και μια βαθιά συγκίνηση πλημμύρισε το πρόσωπό του. Άρχισε να μονολογεί χαμηλόφωνα, σαν να άνοιξε έναν μυστικό, μεταφυσικό δίαυλο επικοινωνίας με τον ποιητή του φωτός. Δεν άκουγα τι έλεγε, μα η στιγμή ήταν ιερή· ένας αυθεντικός καλλιτέχνης υποκλινόταν σε έναν μεγάλο ποιητή της Οικουμένης.

Η διαδρομή μας κατέληξε στο Μαρκοπούλειο Θέατρο. Εκεί, ο Νίκος έμεινε κυριολεκτικά έκθαμβος. Πατώντας πάνω στον σπάνιο Κροκεάτη λίθο και ατενίζοντας τον αγέρωχο Ταΰγετο, ένιωσε την ανάταση που μόνο οι ελεύθερες ψυχές μπορούν να συλλάβουν.

Με τα χέρια ορθάνοιχτα στις κερκίδες, γεμάτος παιδικό ενθουσιασμό, έγινε ένα με το αρχαίο δράμα, το φως και την πέτρα. Η ψυχή του σκίρτησε. Ήθελε να παίξει, να πατήσει αυτό το χώρο, να δώσει πνοή στις λέξεις σε αυτόν τον μοναδικό βράχο.

Εκείνο το καλοκαίρι του 2016 περιόδευε με τη θεατρική παράσταση «Ο Κανένας και ο Καθένας». Το όνειρό του ήταν να την παρουσιάσει στις Κροκεές. Για κάποιους λόγους –που δεν είναι της παρούσης– εκείνη η παράσταση δεν υλοποιήθηκε ποτέ στην αρχαία πέτρα του θεάτρου μας.

Την άλλο πρωί του έστειλα τις φωτογραφίες από εκείνη την αξέχαστη μέρα για να του θυμίζουν τη βόλτα μας, η απάντησή του ήρθε γεμάτη συναίσθημα. Η συνάντησή του με την προτομή του ποιητή και η εμπειρία του στο θέατρο μετουσιώθηκαν σε στίχους. Μου έστειλε μνμ στο κινητό πίσω μια μικρή ωδή, μια κατάθεση ψυχής για τον Βρεττάκο:

Με φως και με περίσσευμα καρδιάς τον κόσμο ντύσες,
ρεμπέτη του Ταΰγετου, που την αγάπη ορίσες.
Κι αν έγινε η ζωή μας πια μια λούφα και μια πλάνη,
το ποίημά σου, Νικηφόρε, γιατρικό μας φτάνει.

Νίκος Καλογεροπουλος

Ιούλιος 2016

Μαζί, άφησε και μια υπόσχεση στον πράσινο βράχο, ένα δικό του παράπονο που έμελλε να γίνει η πνευματική του διαθήκη για το Μαρκοπούλειο…

Στον Κροκεάτη τον λιθά, τον πράσινο τον βράχο,
στο Μαρκοπούλειο αντίκρισα τον Ταΰγετο μονάχο.
Εδώ ο «Καθένας» σβήνεται, «Κανένας» για να γίνει,
μονάχα έτσι η λευτεριά μες στην καρδιά απομένει.

Νίκος Καλογερόπουλος

Ιούλιος 2016

Ο «Καλόγερος» ταξιδεύει πια στις γειτονιές των αγγέλων. Εκεί, ελεύθερος πια, θα τραγουδά τον «Καραϊσκάκη» του, θα σκηνοθετεί και θα παίζει με τον δικό του, ασυμβίβαστο τρόπο. Η βροντερή, ντόμπρα φωνή του δεν θα ακουστεί ξανά στους χώρους της τέχνης και του πολιτισμού, όμως το πέρασμά του από τις Κροκεές θα παραμείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου, σαν ένα φωτεινό, ασυμβίβαστο καλοκαιρινό μεσημέρι που αρνήθηκε να σβήσει.

Καλό σου ταξίδι, Νίκο. Ο Νικηφόρος και η πέτρα του Λίθου μας θα κρατήσει το χνάρι σου για πάντα!!

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
* Τα άρθρα δεν απηχούν απαραίτητα τη γνώμη του notospress.gr