Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα, 14 Απριλίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 14 Απριλίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αρίσταρχος
• Θωμαΐς (Θωμαΐδα)
• Ραφαέλα
• Ραφαήλ

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι νεομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη, Απόστολοι Αρίσταρχος, Πούδης και Τρόφιμος, και νεομάρτυς Δημήτριος ο Πελοποννήσιος

Νεομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη

Ανήκουν στη χορεία των «νεοφανών» αγίων, καθώς τα γεγονότα του μαρτυρίου τους παρέμεναν άγνωστα για σχεδόν 500 χρόνια, μέχρι την αποκάλυψή τους μέσω οραμάτων το 1959 στη Λέσβο. Ο Αγ. Ραφαήλ γεννήθηκε στους Μύλους της Ιθάκης το 1410 (κατά κόσμον Γεώργιος Λασκαρίδης). Υπήρξε αξιωματικός του βυζαντινού στρατού, αλλά εγκατέλειψε τα εγκόσμια, έγινε μοναχός και αργότερα αρχιμανδρίτης. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453), κατέφυγε στη Λέσβο για να γλιτώσει από τους Οθωμανούς και εγκαταστάθηκε στη Μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, στον λόφο των Καρυών, κοντά στη Θερμή. Ο Αγ. Νικόλαος ήταν ο υποτακτικός και συνοδός του Ραφαήλ, καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, ήταν διάκονος και ακολούθησε τον γέροντά του στη Λέσβο, όπου ασκήτεψαν μαζί στην ίδια μονή. Η 12χρονη Αγ. Ειρήνη ήταν κόρη του προεστού της Θερμής, Βασιλείου. Η οικογένειά της είχε καταφύγει στο μοναστήρι μαζί με άλλους χριστιανούς κατά τη διάρκεια της τουρκικής επιδρομής του 1463. Την άνοιξη του ιδίου έτους, οι Τούρκοι κατέλαβαν το μοναστήρι και με φρικτά βασανιστήρια θανάτωσαν και τους τρεις. Την Ειρήνη την έκαψαν ζωντανή μέσα σε πιθάρι μπροστά στα μάτια των γονέων της, τον Νικόλαο τον βασάνισαν μέχρι θανάτου δεμένο σε δέντρο και τον Ραφαήλ τον έσυραν άγρια, τον κρέμασαν από μια καρυδιά και τον θανάτωσαν με πριόνι την Τρίτη της Διακαινησίμου 9 Απριλίου.

Η ιστορία τους ήρθε στο φως το 1959, όταν κατά τη διάρκεια εργασιών σε κτήμα στη Θερμή βρέθηκαν τάφοι και λείψανα. Οι Αγιοι εμφανίστηκαν σε πολλούς κατοίκους (με πρώτη την Αγγελική Μαράγκου), αποκαλύπτοντας τα ονόματα και τις λεπτομέρειες του βίου τους. Σήμερα, η Ιερά Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Λέσβο είναι ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα της Ελλάδας, όπου φυλάσσονται τα ιερά τους λείψανα και μαρτυρούνται πολυάριθμα θαύματα και κατά την ανεύρεσή τους και αργότερα. Πολλά επίσης είναι τα βιβλία που έχουν γραφεί, καθώς η συγκλονιστική ιστορία της αποκάλυψής τους ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς. Τα σημαντικότερα και πιο γνωστά είναι «Σημείον Μέγα» του Φώτη Κόντογλου, που ήταν από τους πρώτους που κατέγραψαν τα γεγονότα της Λέσβου με το ιδιαίτερο ύφος του, το «Ιστορικό της Ιεράς Μονής Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης» της ηγουμένης Ευγενίας Κλειδαρά, που συνέγραψε μια ολόκληρη σειρά βιβλίων για τις εμφανίσεις, τα οράματα των πιστών και τα αναρίθμητα θαύματα που συνέβησαν από το 1959 και μετά, και το «Η ζωή εκ τάφων» του Μητροπολίτη Γουμενίσσης Δημητρίου.

Απόστολοι Αρίσταρχος, Πούδης και Τρόφιμος

Ανήκαν στον ευρύτερο κύκλο μαθητών του Χριστού (εβδομήκοντα απόστολοι) και συνάμα υπήρξαν και μαθητές και συνεργάτες του Απ. Παύλου. Κήρυξαν μαζί του το Ευαγγέλιο και γνώρισαν από κοντά τις δοκιμασίες, τον αγώνα αλλά και τις διώξεις για τον ιερό σκοπό της διάδοσής του. Ο Αρίσταρχος ήταν Ιουδαίος με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, ο Παύλος τον τιμούσε ιδιαίτερα, τον είχε συνοδό στις περιοδείες του και τον αποκαλούσε «συναιχμάλωτον» και «παρηγορία» του. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος Απαμείας της Συρίας και τον αποκαλούσαν Δεύτερο Πρόδρομο, εξαιτίας της μηλωτής που έφερε και της ασκητικής του ζωής. Μαρτύρησε κατά τη διάρκεια των διωγμών του Νέρωνα (64 – 68).

Ο Πούδης και ο Τρόφιμος αναφέρονται από τον Απ. Παύλο στην προς Τιμόθεον επιστολή του, ενώ ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρει ότι ο Τρόφιμος καταγόταν από την Εφεσο. Συνόδευσαν τον Παύλο στην τελευταία φάση των περιοδειών του και ειδικότερα στο τελευταίο του ταξίδι στα Ιεροσόλυμα. Οταν ο κατηγορούμενος Παύλος επικαλέστηκε τον αυτοκράτορα και εστάλη στη Ρώμη για να δικαστεί, άφησε στη Μίλητο τον Τρόφιμο επειδή ήταν άρρωστος, όπου πιθανότατα μαρτύρησε μαζί με τον Πούδη στον ίδιο διωγμό.

Νεομάρτυς Δημήτριος ο Πελοποννήσιος

Γεννήθηκε στο χωριό Λιγούδιστα της Μεσσηνίας. Σε νεαρή ηλικία έφυγε για την Τρίπολη και εργάστηκε ως κτίστης και βοηθός Τούρκου κουρέα, ο οποίος τον παρέσυρε με υποσχέσεις, εξισλαμίστηκε και έλαβε το όνομα Μεχμέτ. Σύντομα όμως η συνείδησή του άρχισε να τον ελέγχει και η μετάνοιά του ήταν τόσο βαθιά, που αποφάσισε να ξεπλύνει την άρνηση του Χριστού με το αίμα του. Αρχικά πήγε στη Μαγνησία Μ. Ασίας και από εκεί στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου Μοσχονησίου, ενώ αργότερα κατέφυγε στον Αγ. Μακάριο Κορίνθου και τον Αγ. Νικηφόρο τον Χίο, που τον καθοδήγησαν στον πνευματικό του αγώνα και τον προετοίμασαν για το μαρτύριό του. Με τις ευλογίες τους, επέστρεψε στην Τρίπολη, περπατούσε στον δρόμο ομολογώντας τον Χριστό και τέλος εμφανίστηκε στο μαγαζί του Τούρκου κουρέα, όπου χαιρέτησε τους παριστάμενους με δυνατή φωνή λέγοντας «Χριστός Ανέστη». Ο κουρέας και οι άλλοι προσπάθησαν να τον μεταπείσουν για να σώσει τη ζωή του, αλλά αυτός ήταν αμετακίνητος. Οδηγήθηκε στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ αποκεφαλισμού, που έλαβε χώρα στις 14 Απριλίου 1803. Το λείψανό του παραλήφθηκε από τους χριστιανούς και εναποτέθηκε στον ναό της Μονής του Αγ. Νικολάου Βαρσών και αργότερα στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγ. Βασιλείου Τριπόλεως, ενώ υπάρχει ναός αφιερωμένος στη μνήμη του και τιμάται ως πολιούχος άγιος.

Τιμάται επίσης η μνήμη: Αρδαλίωνος του Μίμου, μάρτυρος Θωμαΐδος, οσιομάρτυρος Χριστοφόρου της Μονής του Αγίου Σάββα και Βακχύλου Επισκόπου Κορίνθου.

Πηγή: kathimerini.gr