Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα, 16 Απριλίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 16 Απριλίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Γαλήνη
• Γαληνός
• Χιονία - Χιονούλα

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου και παρθενομάρτυρες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία

Οσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου

Γεννημένος από γονείς αγρότες στο νησί της Πάτμου το 1889, επέδειξε από μικρή ηλικία εξαιρετική φιλομάθεια, η οποία όμως ανακόπηκε μετά το κλείσιμο του σχολείου από τις οθωμανικές αρχές. Το γεγονός τον ώθησε να εισέλθει ως δόκιμος στη Μονή του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου και εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Αμφιλόχιος, σε μνήμη του θείου του μητροπολίτη Πηλουσίου που είχε αποσυρθεί στην Πάτμο και ήταν πνευματικός του πατέρας όταν ήταν μικρός. Παρά την πνευματική παρακμή της μονής εκείνη την εποχή, ο ίδιος είχε ως πρότυπο ασκητικής ζωής τον κτήτορα όσιο Χριστόδουλο και τον τότε γέροντά του Θεόκτιστο.

Το 1911 η μονή του τον έστειλε στο Αγιο Ορος για να μάθει την ξυλογλυπτική τέχνη και είχε την τύχη να συναντήσει τον όσιο Δανιήλ Κατουνακιώτη. Οταν επέστρεψε στην Πάτμο, εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός από τον π. Μακάριο Αντωνιάδη, άξιο διάδοχο των Κολλυβάδων μοναχών του Αγίου Ορους. Υστερα από μερικούς μήνες, η μονή τον έστειλε στην Κω προκειμένου να χειροτονηθεί διάκονος. Κρίνοντας όμως τον εαυτό του ανάξιο για την ιεροσύνη, αποβιβάστηκε στην Κάλυμνο και πήγε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, όπου σκέφθηκε να μονάσει στη μονή του Αγίου Σάββα, αλλά τελικά επέστρεψε στην Πάτμο και ζήτησε συγγνώμη από τους πατέρες για την ανυπακοή του. Ως επιτίμιο του ορίστηκε να παραμείνει για 70 ημέρες στο έρημο ησυχαστήριο Απολλώ του γέροντά του π. Μακαρίου.

Για λόγους υγείας το 1914 ήρθε στην Αθήνα. Εκεί συναντήθηκε με τον Αγ. Νεκτάριο, και τον π. Ευσέβιο Ματθόπουλο, ιδρυτή της χριστιανικής αδελφότητας «Η Ζωή». Με την επιστροφή του στο μοναστήρι χειροτονήθηκε διάκονος και έπειτα πρεσβύτερος, αλλά οι ιταλικές αρχές, που είχαν διαδεχθεί τους Οθωμανούς στην κυριαρχία των Δωδεκανήσων, δεν του επέτρεψαν να τελεί το λειτούργημά του και έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα. Οταν τελικά μπόρεσε να εγκατασταθεί στην Πάτμο, του ανατέθηκε το διακόνημα του εφημερίου του Καθολικού της Μονής.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έπραξε πολλά. Με τη συνεργασία της εμπνευσμένης Καλυμνιώτισσας δασκάλας Καλλιόπης Γούναρη, οργανώθηκε ιεραποστολικό, πνευματικό, εκπαιδευτικό και φιλανθρωπικό έργο. Το 1926 ορίστηκε εφημέριος του Σπηλαίου της Αποκάλυψης το οποίο αναστήλωσε, αγιογράφησε και φρόντισε τη δενδροφύτευση του περιβάλλοντος ερημικού χώρου. Μάλιστα, κατά κάποιον τρόπο επέβαλε κάθε εξομολογούμενος να προσέρχεται στο μυστήριο φυτεύοντας και ένα δένδρο. Παρά την αντίδραση των Ιταλών, το 1935 εξελέγη ηγούμενος της Μονής, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη μέριμνα στην αποτροπή της εκρίζωσης της ορθόδοξης πίστης και της ελληνικής γλώσσας που προωθούσε η ιταλική κατοχική αρχή στην Πάτμο και γενικότερα στα Δωδεκάνησα. Στο πλαίσιο αυτό ίδρυσε πολλά σχολεία και τη γυναικεία μονή του Ευαγγελισμού της Μητρός του Ηγαπημένου, με πρώτη ηγουμένη την προαναφερθείσα δασκάλα και συνοδοιπόρο, που έλαβε το μοναχικό όνομα Ευστοχία. Η στάση του προκάλεσε τη δίωξή του από τις αρχές, απειλήθηκε με εξορία στην Ιταλία, διαλύθηκε η μονή του Ευαγγελισμού και τελικά επέστρεψε στην Αθήνα όπου, παρά τη θλίψη του και το φιλάσθενο της κατάστασής του, συνέχισε το ποιμαντικό και κατηχητικό του έργο με την ευλογία του αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρύσανθου.

Περί το 1939 οι Ιταλοί επέτρεψαν την επιστροφή του και θεωρητικά θα μπορούσε να εκλεγεί ηγούμενος, αλλά αρνήθηκε. Τους Ιταλούς στα Δωδεκάνησα διαδέχθηκαν οι Γερμανοί και αποκαταστάθηκε η λειτουργία της μονής του Ευαγγελισμού. Με το τέλος του πολέμου και την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα, το ενδιαφέρον και η έγνοια του π. Αμφιλόχιου απλώθηκε σε όλη τη χώρα, με τεράστιο πνευματικό έργο, αλλά και την ίδρυση ιερατικών σχολών, εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, φιλανθρωπικών κέντρων και – κάτι που τον ενδιέφερε πολύ – ιεραποστολικού έργου. Αξιοσημείωτη είναι και η αλληλογραφία του με σύγχρονους αγίους και πνευματικούς ανθρώπους, όπως τους Νεκτάριο Αιγίνης, Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, Φιλόθεο Ζερβάκο, Σάββα της Καλύμνου, Νικόλαο Πλανά, Ιουστίνο Πόποβιτς και άλλους. Κοιμήθηκε στις 16 Απριλίου του 1970 ύστερα από επιπλοκές από γρίπη που εξελίχθηκε σε βρογχοπνευμονία.

Παρθενομάρτυρες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία

Το μαρτύριό τους θεωρείται ένα από τα πιο αυθεντικά και συγκλονιστικά της πρωτοχριστιανικής περιόδου, καθώς διασώζονται τα πρακτικά της δίκης τους, τα οποία αποδεικνύουν την ιστορικότητά τους. Αποτελούν επίσης ένα από τα πολυτιμότερα κείμενα της πρωτοχριστιανικής γραμματείας, καθώς διασώζουν τον αυθεντικό διάλογο των μαρτύρων με τον Ρωμαίο ηγεμόνα Δουλκήτιο το 304. Τα πρακτικά της δίκης διασώζονται στους εξής κώδικες: α) Vaticanus Graecus 1660. Από τους παλαιότερους και σημαντικότερους κώδικες (χρονολογείται στο 916), β) Κώδικας Πάτμου 254, χειρόγραφο του 10ου – 11ου αι., και γ) Parisinus Graecus 1454, χειρόγραφο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι, το οποίο περιέχει αγιολογικά κείμενα για τους μάρτυρες της Θεσσαλονίκης. Το κείμενο των πρακτικών έγινε ευρύτερα γνωστό στους ερευνητές μέσω της έκδοσης των Acta Sanctorum (τόμος Απριλίου) από τους Βολλανδιστές μοναχούς, καθώς και από τη συλλογή του Thierry Ruinart (Acta primorum martyrum sincera et selecta), ο οποίος το κατέταξε στα αυθεντικά ντοκουμέντα της Εκκλησίας.

Τα βασικά σημεία που αναδεικνύονται από το περιεχόμενό τους είναι: α) Η άρνηση των ειδωλόθυτων: Στο πρακτικό καταγράφεται η επίμονη ερώτηση του ηγεμόνα, αν οι αδελφές δέχονται να φάνε κρέας από θυσίες ειδώλων. Η απάντησή τους ήταν σταθερή: «Προτιμούμε να πεθάνουμε από την πείνα, παρά να μολυνθούμε με τροφές προσφερμένες στους δαίμονες». β) Η κατοχή ιερών βιβλίων: Μεγάλο μέρος της ανάκρισης επικεντρώνεται «στις μεμβράνες» (δηλαδή τα Ευαγγέλια και τις Επιστολές που οι αδελφές είχαν κρύψει). Ο Δουλκήτιος ρωτά επίμονα ποιος τις έπεισε να κρατήσουν αυτά τα βιβλία παρά την απαγόρευση. Η Ειρήνη απαντά με θάρρος: «Ο παντοκράτωρ Θεός μας παρήγγειλε να Τον αγαπάμε μέχρι θανάτου και γι’ αυτό δεν τολμήσαμε να Τον προδώσουμε». γ) Η διαφύλαξη της παρθενίας: Καταγράφεται επίσης η απόπειρα του ηγεμόνα να εξευτελίσει την Ειρήνη, διατάζοντας τον εγκλεισμό της σε πορνείο, όπου με έκπληξη σημειώνει το έγγραφο ότι, παρά τη διαταγή, κανείς δεν τόλμησε ούτε καν να την πλησιάσει ή να της απευθύνει προσβλητικό λόγο. δ) Η ψυχραιμία μπροστά στον θάνατο: Το κείμενο περιγράφει την ηρεμία των δύο μεγαλύτερων αδελφών, της Αγάπης και της Χιονίας, την ώρα που οδηγούνται στην πυρά. Αναφέρεται ρητά ότι έψαλλαν ύμνους καθώς οι φλόγες τις τύλιγαν.

Αυτά τα πρακτικά είναι εξαιρετικά σημαντικά για τους ιστορικούς, διότι επιβεβαιώνουν ότι ο διωγμός του Διοκλητιανού είχε ως κύριο στόχο και την εξαφάνιση των χριστιανικών συγγραμμάτων, θεωρώντας τα ως τη βάση της «ανταρσίας» των χριστιανών.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μαρτύρων Φήλικος επισκόπου, Ιανουαρίου πρεσβυτέρου, Σεπτεμίνου και Φουρτουνάτου, μαρτύρων Λεωνίδου, Βασιλίσσης, Γαλήνης, Θεοδώρας, Καλλίδος, Νίκης, Νουνεχίας, Χαριέσσης, παρθενομάρτυρος Ειρήνης, ομολογητών Αγάθωνος, Ευτυχίας, Κασίας και Φιλίππας, Ιωάννου του διά Χριστόν σαλού, νεομάρτυρος Μιχαήλ του Βουρλιώτου, οσιομάρτυρος Χριστοφόρου, νεομαρτύρων Χριστοδούλου και Αναστασίας, των εν Αχαΐα αθλησάντων, Θεοδώρας πριγκιπίσσης του Νόβγκοροντ.

Πηγή: kathimerini.gr