Είχε τη δουλειά που πάντα ονειρευόταν, αλλά δεν ήταν ευτυχισμένη – «Ένιωθα ένα τεράστιο κενό»
Είχε σπουδάσει, είχε εργαστεί σκληρά και είχε καταφέρει να φτάσει εκεί που πάντα ήθελε. Γιατί, όμως, δεν ένιωθε ευτυχισμένη; Τι δείχνει επιστημονική μελέτη για την επίτευξη των στόχων και τι εξηγεί ψυχολόγος για το αίσθημα κενού.
Είχε αφιερώσει χρόνια στις σπουδές και στην επαγγελματική της εξέλιξη. Είχε καταφέρει να εργαστεί στην εταιρεία που ονειρευόταν και να ανέβει στην ιεραρχία. Κι όμως, στα 39 της χρόνια, η Σοφί αποφάσισε να αφήσει πίσω της όλα όσα είχε προσπαθήσει τόσο πολύ να πετύχει.
«Το ονειρευόμουν πάντα, κι όμως το να φύγω ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα», λέει η γυναίκα, η ιστορία της οποίας παρουσιάζεται σε γαλλικό δημοσίευμα. Όπως εξηγεί, επέλεξε να αποχωρήσει από τη δουλειά της για λόγους ψυχικής υγείας.
Η περίπτωσή της αναδεικνύει ένα ερώτημα που μπορεί να απασχολεί πολλούς ανθρώπους: Γιατί μερικές φορές, ακόμη κι όταν πετυχαίνουμε αυτό που θέλαμε, δεν αισθανόμαστε την ευτυχία που περιμέναμε;
Η επιτυχία δεν φέρνει πάντα την ευτυχία
Η επίτευξη ενός στόχου μπορεί να μας προσφέρει ικανοποίηση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα βελτιώσει και τη συνολική μας ευεξία.
Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2005 στο Journal of Occupational and Organizational Psychology, οι ερευνήτριες Bettina S. Wiese και Alexandra M. Freund παρακολούθησαν 82 νέους επαγγελματίες, ηλικίας 28 έως 39 ετών, σε διάστημα τριών χρόνων.
Διαπίστωσαν ότι η πρόοδος προς την επίτευξη προσωπικών στόχων συνδεόταν με την ψυχική ευεξία, την εργασιακή ικανοποίηση και την αίσθηση επαγγελματικής εξέλιξης.
Ωστόσο, η πρόοδος αυτή δεν προέβλεπε από μόνη της αύξηση της ευεξίας ή της ικανοποίησης από την εργασία με την πάροδο του χρόνου.
Ένας παράγοντας που φάνηκε να παίζει ρόλο ήταν το πόσο δύσκολους θεωρούσαν οι συμμετέχοντες τους στόχους τους. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η σχέση ανάμεσα στην πρόοδο και στις αλλαγές που βίωναν οι συμμετέχοντες ήταν διαφορετική όταν οι στόχοι θεωρούνταν απαιτητικοί.
Με άλλα λόγια, η προσωπική ικανοποίηση δεν εξαρτάται απλώς από το αν καταφέρνουμε να πετύχουμε κάτι που επιδιώκαμε για χρόνια.
Όταν όλα μοιάζουν ιδανικά, αλλά κάτι λείπει
Ο ψυχολόγος Boris Charpentier έχει αναφερθεί σε αυτό που περιγράφεται ως «σύνδρομο της άδειας ζωής», ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα βαθύ αίσθημα κενού, ακόμη κι όταν οι εξωτερικές συνθήκες φαίνονται ευνοϊκές. Δεν πρόκειται για αυτοτελή, καθιερωμένη κλινική διάγνωση.
Όπως εξηγεί, πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία κάποιος μπορεί να αισθάνεται έντονη δυσφορία, παρότι η ζωή του, στα μάτια των άλλων, μοιάζει σχεδόν ιδανική.
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο, το πρόβλημα δεν συνδέεται απαραίτητα με την έλλειψη στόχων ή προκλήσεων, αλλά συχνά με την απόσταση ανάμεσα στις προσωπικές αξίες και στην καθημερινότητα.
«Όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση ανάμεσα στις απαιτήσεις ή στα ιδανικά μας και στην πραγματικότητα της ζωής, τόσο μεγαλύτερη είναι η δυσφορία», εξηγεί.
Έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να έχει την εργασία που πάντα επιθυμούσε, μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία και μια καθημερινότητα που φαίνεται ικανοποιητική, αλλά να αισθάνεται ότι κάτι ουσιαστικό του λείπει.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο «τι πέτυχα», αλλά «τι θέλω πραγματικά»
Η ιστορία της 39χρονης Σοφί δεν σημαίνει ότι η εγκατάλειψη μιας απαιτητικής δουλειάς είναι η σωστή επιλογή για όλους. Δείχνει, όμως, ότι η επαγγελματική επιτυχία και η προσωπική ευτυχία δεν ταυτίζονται πάντοτε.
Και ότι, μερικές φορές, αξίζει να αναρωτηθούμε όχι μόνο αν πετύχαμε τους στόχους που είχαμε θέσει, αλλά και αν αυτοί οι στόχοι εξακολουθούν να ταιριάζουν με τη ζωή που θέλουμε να ζούμε.